Vanaf 5 februari 2015 in de bioscoop
Ooit was er een tijd dat een Tim Burton film altijd iets was om naar uit te kijken. Sterker nog, als je me 15 jaar geleden gevraagd zou hebben om een top 5 van mijn favoriete regisseurs te maken, dan zou Tim Burton daar absoluut in gestaan hebben, met tot de verbeelding sprekende en vaak ook emotioneel aangrijpend films zoals "Edward Scissorhands" en "Ed Wood" achter zijn naam en visuele, vermakende, spektakels zoals "Mars Attacks!", "Batman" en "Batman Begins".
Maar zoals vast al opgevallen spreek ik in verleden tijd. Ik kijk eigenlijk al jaren niet meer uit naar de volgende Tim Burton film, wat komt door de vele teleurstellende films die hij heeft afgeleverd de laatste jaren. Soms zit er nog een leuke en goede verassing tussen, zoals "Frankenweenie", "Corpse Bride" en "Big Fish" maar vaker dan niet stellen zijn films van de laatste jaren ernstig teleur en komen ze op meerdere vlakken tekort. Heeft Tim Burton soms zijn 'touch' verloren en is de magie van zijn films uitgewerkt of heeft hij het eindelijk weer hervonden met zijn nieuwste film "Big Eyes"?
Een ingehouden Burton film
Het antwoord hangt ergens in het midden. Het meest positieve wat ik echter over deze film kan zeggen is dat Tim Burton zichzelf er min of meer opnieuw mee uitvindt en niet op de visueel overdreven en 'over-the-top' en 'over-the-hill' excentrieke manier verder gaat zoals hij bijvoorbeeld nog wel tewerk ging tijdens zijn twee recente films "Dark Shadows" en "Alice in Wonderland".
Voor zijn doen houdt Burton zich behoorlijk in en is deze film niet overgoten met een overdreven, fel gekleurd, excentriek sausje, waarin karakters er als niet alledaagse personen uitzien en zich idioot gedragen. De film kan absoluut nog steeds gezien worden als een komedie maar dan niet eentje die ook constant forceert. De film doet daarom ook aan als een meer subtiele Burton film, die genoeg ruimte laat voor het drama en de meer persoonlijke aspecten van het verhaal.
Schiet tekort als een drama
Dit is echter ook gelijk waar de film het meest in tekort schiet. Doordat de film op een waar gebeurt verhaal gebaseerd is was Burton misschien ook juist wel verplicht om wat ingetogener tewerk te gaan, wat de film misschien 'prettig' maakt om te kijken maar tegelijkertijd blijft de film ook teleurstellend oppervlakkig, zowel qua verhaal als personages.
Nooit weet de film echt indruk te maken als een drama of ergens een gevoelige snaar te raken. En er is niks mis met een film waarbij je met een goed gevoel en een glimlach op je gezicht de bioscoopzaal uitloopt, inplaats van met een bedrukt gevoel en betraande ogen maar toch strookt dit niet met het verhaal wat de film probeert te vertellen. Het verhaal ansich is krachtig, interessant en dramatisch maar de film laat echter tal van kansen liggen om het verhaal gelaagdheid te geven en de personages verder uit te werken. Het is een film met veel verschillende emoties erin, waarin ook de verschijnende hoofdpersonages door verschillende persoonlijke transformaties gaan, maar toch doet het geheel behoorlijk vlak aan, wellicht ook juist doordat de film nog altijd meer een komedie dan een drama is, ondanks Tim Burton's ingetogenheid.
Over sommige zaken word te makkelijk heen gesprongen (zou wel voorbeelden willen geven, maar daarmee zou ik toch net iets teveel van het verhaal weggeven), vooral wanneer de film richting het einde gaat. De laatste 30-20 razen werkelijk voorbij, maar dat is in dit geval niet als een compliment bedoelt. Het einde is iets waar de gehele film uiteraard naar opbouwt maar het voelt afgeraffeld aan, alsof de filmmakers haast hadden, of gewoonweg geen zin hadden om zich met teveel drama en andere 'serieuze' zaken bezig te houden.
Het is dan ook een film met weinig echt goede emoties erin. Ik voelde me dan ook nooit, op wat voor manier dan ook, geprikkeld door deze film. Nooit voelde ik me boos op een personage, nooit voelde ik medelijden, nooit euforie. Het geeft de film toch een ietwat teleurstellende nasmaak en maakt het als geheel ook redelijk vergetelijk.
Vermakelijk
Toch blijft de film absoluut de moeite waard. Ik heb me geen seconde verveeld tijdens het kijken van de film, wat niet alleen door het verhaal komt maar absoluut ook door de manier waarop het verteld word en hoe de film eruit ziet. Het maakt het geheel zeer aantrekkelijk en vermakelijk om naar te kijken, ook al zal het waarschijnlijk dus niet heel lang blijven hangen.
Het feit dat de karakters redelijk oppervlakkig blijven gedurende de gehele film word dit toch nog enigszins verbloemd door de goede acteerpresentaties van de acteurs. Ik was in het bijzonder onder de indruk van hoofdrolspeelster Amy Adams, die inmiddels ook al een Golden Globe in ontvangst heeft mogen nemen voor haar rol in deze film. In dat is meer dan terecht in mijn ogen. Tijdens het kijken van de film vergeet je helemaal dat je zit te kijken naar dezelfde actrice die eerder glansrollen heeft gespeeld in films zoals "The Master", "Man of Steel" en "American Hustle", om slechts maar een paar voorbeelden te noemen. Ze speelt voornamelijk ingetogen, wat goed past bij de stijl die Tim Burton voor deze film hanteerd en geeft de film een zekere geloofwaardigheid. Iets wat bijvoorbeeld niet gezegd kan worden over tegenspeler Christopher Waltz, die voornamelijk weer 'lekker gek' loopt te doen. Hij doet dit best verdienstelijk en vermakelijk maar dit is misschien wel zijn eerste Amerikaanse film sinds zijn Oscar winnende rol in "Inglourious Basterds" dat hij op geen enkele moment ook echt de show weet te stelen.
Al met al is deze film absoluut de moeite waard om te bekijken, ook als- of misschien juist wel, je teleurgesteld was in Tim Burton's werk de laatste jaren. Het is een onderhoudende film, die er indrukwekkend uitziet, leuk is om naar te kijken en indruk maakt met het acteerwerk.
0 Reacties