Filmrecensie: Danny Collins (2015)

Vanaf 25 juni 2015 in de bioscoop

Wat hebben we hier? Een film met Al Pacino, Annette Bening, Jennifer Garner en Christopher Plummer waar je nog helemaal niets over gehoord hebt? Dat kan vaak maar één ding beteken; de film zelf is bagger. Toch is dat niet helemaal het geval voor "Danny Collins". Het is al met al helemaal geen slechte film maar het is tegelijkertijd ook wel duidelijk waarom de meeste bioscopen en landen deze film links laten liggen.

De eerste alarmbellen zouden al moeten afgaan zodra je je gaat verdiepen in wie de regie voor deze film op zich heeft genomen. Dan Fogelman maakt zijn regiedebuut met deze film maar toch is het geen onbekende in Hollywood. Fogelman was als schrijver verantwoordelijk voor animatie films zoals "Tangled", "Bolt", "Cars", familie film "Fred Claus" en komedies "Crazy, Stupid, Love." en "The Guilt Trip". Hoe raar is het dan dat uitgerekend deze persoon besluit om een drama te maken, met zwaargewichten als Al Pacino, Annette Bening, Jennifer Garner en Christopher Plummer in de hoofdrollen. Maar wat nog veel raarder is; hoe heeft het dat in vredesnaam allemaal voor elkaar gekregen? Hoe dan ook, om eerlijk te zijn is het absoluut geen slecht regiedebuut maar er worden zo af en toe toch wat aparte keuzes gemaakt in de film.

Een dramedy
Nee, het is niet een film die zich te serieus neemt of ooit te sentimenteel wordt om te kijken. In zekere zin is het zelfs absoluut meer een dramedy (komedie-drama) dan een standaard drama. En gelukkig maar, want het maakt de film prettig om te kijken maar tegelijkertijd zorgt het er ook voor dat de film gelaagdheid en een juiste dosis drama mist, die het verhaal absoluut had kunnen gebruiken op sommige momenten.

Bovendien maakt het de film toch ook wat onevenwichtig af en toe. Het verhaal golft op en neer met de drama en de meer vermakelijke momenten maar het versterkt elkaar te weinig. Het werkt elkaar zelfs tegen soms.

Niet meeslepend
Het is dus absoluut niet de meest effectieve film die je ooit zult zien, wat ook mede door het hoofdpersonage komt. In het kort komt het erop neer dat het hoofdpersonage, gespeeld door Al Pacino, tot inkeer komt en zijn leven wil beteren, na een leven lang vol met drugs, rijkdom en vrouwen geleefd te hebben als popster. Klinkt op zich allemaal wel interessant misschien maar we komen simpelweg te weinig te weten over zijn personage om ook daadwerkelijk met hem mee te kunnen voelen als kijker zijnde. De 'transformatie' die hij doormaakt is daardoor ook nooit boeiend te noemen, ook mede omdat de film zelf te simpel denkt over bepaalde dingen, waardoor de film nooit echt diep gaat met het drama of de personages. Ik denk niet dat er iemand zal zijn die ook daadwerkelijk een traantje zal moeten gaan wegpinken tijdens het kijken van de film.

Al Pacino in goede vorm
Positief is wel dat Al Pacino lekker de ruimte wordt gegeven om Al Pacino te zijn. Hij mag lekker los gaan als zijn personage en hij lijkt er dan ook lustig op los te improviseren zo af en toe. Sommige scènes lijken nodeloos lang maar wie klaagt daarover zolang je Al Pacino erin ziet acteren. De film heeft natuurlijk ook de juiste tegenspelers voor Al Pacino om lekker tegen aan te spelen. Er is dan ook geen acteur in de film die teleurstelt en het acteren maakt deze film dan ook nog steeds meer dan de moeite waard om te kijken, helemaal voor de Pacino liefhebber en wie is dat nou niet? Enige minpuntje is wel dat Al Pacino in deze film een zanger speelt...en als Pacino één ding niet goed kan dan is dat wel zingen helaas. Gelukkig lijkt de film dit zelf ook goed te beseffen en het aantal muzikale scènes wordt dan ook tot een minimum beperkt.

Een achtbaan met een hoop hobbels en mankementen
Ik moet ook zeggen dat ik de film best goed te pruimen vond tot de film zich wat in ongemakkelijk bochten begint te wringen. Het ene moment gaat alles prima voor de karakters en het andere moment lijkt alles opeens tegen te zitten, terwijl letterlijk 10 minuten later alles weer hosanna is. Het is een achtbaan van verschillende emoties die het aan daadwerkelijk kracht ontbeerd. Dit is iets wat de film voornamelijk tegen het einde opbreekt, wanneer het maar op en neer blijft gaan met het verhaal. Doordat het verhaal continue op en neer gaat hou je aan het einde ook niet het gevoel over dat de Pacino veel geleerd heeft of daadwerkelijk zo bar veel veranderd is. Misschien was dit uiteindelijk ook wel soort van het doel van de film; laten zien dat mensen zijn wie ze zijn en zich niet makkelijk laten veranderen door veranderen omstandigheden of mensen om zich heen. Beetje zoals eerder "The Wrestler" zeer sterk en doeltreffend liet zien maar het moge duidelijk zijn dat deze film nooit ook daadwerkelijk in de buurt van het niveau van die film komt.