Filmrecensie: Mission: Impossible - Rogue Nation (2015)

Vanaf 30 juli 2015 in de bioscoop

Eens in de zoveel tijd wordt er weer een nieuwe, grotere en duurdere Mission: Impossible film gelanceerd, waarin Tom Cruise wederom in de huid mag kruipen van geheim agent Ethan Hunt. En terwijl de serie redelijke goed zijn werk doet om iedere film uniek te maken is het toch wel een probleem dat de meeste films slechts bij vlagen boven het niveau van een gemiddelde actie film met spion-elementen uitkomen.

Misschien dat ik gek, of de rest van de hele wereld is gek maar naar mijn mening is de enige echte goede Mission: Impossible film tot nu toe de eerste 1996 film, geregisseerd to Brian De Palma. Inplaats van zich alleen maar op botte en flitsende actie te concentreren weet de film een goede sfeer neer te zetten, waarin continue spanning en mysterie wordt opgebouwd, zoals dat een goede ouderwetse spion-thriller betaamt. Dat het verhaal voor veel mensen niet te volgen was was echter een reden voor velen om de film zo snel mogelijk te vergeten en een reden voor de serie om een andere richting in te gaan. Ironisch genoeg vind ik het verhaal van de laatste 3 Mission: Impossible films echter een stuk moeilijker te volgen, wat niet zozeer door het verhaal zelf komt maar meer door de manier waarop het verteld wordt.

Ethan wie?
We kennen allemaal Ethan Hunt al maar tegelijkertijd kennen we eigenlijk ook helemaal niet. Sinds de eerste film is er vrij weinig aan zijn karakter veranderd en wordt er ook vrijwel nooit de moeite genomen om zijn karakter verder uit te dikken. De enige reden waarom het een altijd herkenbaar en leuk personage voor velen is is omdat hij gespeeld wordt door Tom Cruise. Laat het karakter door iemand anders gespeeld worden en er zal echter weinig van over blijven. Dit is een puntje van kritiek richting de schrijvers die er keer op keer maar niet in weten te slagen om Ethan Hunt verder interessant te maken. In deze film wordt zelfs helemaal geen moeite meer genomen en laten ze hem alleen maar van hot naar her rennen en vliegen. Nou ok, soms mag hij ook nog met de auto en motor maar als je een karakter wil waar je mee mee kan voelen of iemand die interessant is en originele beweegredenen heeft hoef je niet naar deze film te kijken.

Het team wordt wederom gecomplimenteerd door karakters gespeeld door Jeremy Renner, Simon Pegg en Ving Rhames die ook al in eerdere Mission: Impossible films te zien waren. In zekere zin geldt ook voor hun hetzelfde. Het zijn eigenlijk niet meer dan stereotiepen die in de film gebruikt worden om bepaalde problemen op te lossen of voor een lach te zorgen maar het zijn geen karakters die uitblinken door hun sterke of boeiende persoonlijkheid. Het is leuk dat de film gebruikt maakt van oude bekenden maar ergens kun je je afvragen of de film ze ook echt nodig had. Een punt van kritiek richting de serie was altijd dat het de Tom Cruise show was, terwijl Mission: Impossible over een team hoort te gaan maar na het zien van alle Mission: Impossible films moet ik toch echt concluderen dat wat mij betreft de films beter af zijn als alleen de Tom Cruise show, aangezien ook geen van de andere karakters sterk uit te verf komen en te vaak te weinig toevoegen verder aan de film.

Geen goede balans
Het aparte aan vrijwel de gehele Mission: Impossible film serie is dat het veelal realistische films proberen te zijn met het verhaal maar tegelijkertijd overdreven en totaal ongeloofwaardige actiescènes bevatten, alsook een arsenaal aan futuristische gagdets waar Q uit de James Bond films jaloers op kan zijn. Een altijd ietwat rare combinatie wat de film serie ook de bijnaam de 'Amerikaanse James Bond' heeft bezorgd. Het is ook typisch Amerikaans in de zin dat het groter, sneller, en luider is dan bijvoorbeeld een James Bond film. Dit op zichzelf is geen kritiek maar het gaat niet altijd even goed hand in hand met de toch serieuze toon van het verhaal van de film. Het gaat voor realisme en maar wil tegelijk ook vermakelijk en spectaculair zijn, zonder dat er ooit een echte goede effectieve balans wordt gevonden.

Meer zwakke elementen
Het verhaal an sich bevat ook een aantal zwakke elementen. In zekere zin is het te simpel en gaat het voornamelijk over Ethan Hunt die van punt A naar B reist, terwijl hij achter allerlei mensen aanzit en zelf ook achterna gezeten wordt maar tegelijkertijd is het verhaal bij vlagen ook moeilijk te volgen omdat er een duidelijk doel in ontbreekt. Ok, Dus Ethan Hunt probeert een syndicaat bloot te leggen maar waarom eigenlijk? En wat wil dat syndicaat precies bereiken en hoe? Er worden slechts kleine beetjes informatie gegeven terwijl het verhaal vordert maar er is nooit een moment in de film waarin alles in één keer wordt verduidelijkt voor de kijker.

Een grote reden hiervoor is dat het de film, wederom, aan een goede slechterik ontbeerd. Het is toch wel apart om te zien hoe de Mission: Impossible films moeite blijven houden met een goede sterke slechterik in de films neer te zetten, terwijl ze vaak toch door heel behoorlijke acteurs worden gespeeld. Het ontbreekt echter vaak aan een goede karaktermotivatie en we zien de slechterik te vaak te weinig aan het werk. Dat allemaal is ook het geval in deze film en voor de slechterik, gespeeld door Sean Harris.

Het gekke is dat ik iedere keer weer uitzie naar een nieuwe Mission: Impossible film en ik blijf stiekem ook altijd wel een beetje fan van Tom Cruise maar het is ook waar dat sinds de eerste Mission: Impossible film ik geen film meer heb gezien die mij heeft kunnen bekoren. De film is bij vlagen goed om naar te kijken en de actie is vaak om je vingers bij af te likken maar het blijft ook een film die ik me nog niet lang zal herinneren.