Filmrecensie: Kidnapping Mr. Heineken (2015)

Vanaf 25 juni 2015 in de bioscoop

Een film gebaseerd op een waargebeurd verhaal, geregisseerd door de persoon achter de Zweedse Millennium films, met zwaargewichten als Jim Sturgess, Sam Worthington en Anthony Hopkins in de cast. Wat kan er fout gaan? Zoals wel vaker blijkt; genoeg.

Eindelijk is het dan zover, bijna 4 maanden na de Amerikaanse première is Nederland aan de beurt! En dat voor een film die notabene in zijn geheel in Nederland is opgenomen en zich daar dus ook in afspeelt. Het verhaal zal ook al bij een hoop Nederlanders bekend zijn, al is het alleen al om de mensen die er destijds bij betrokken waren (Willem Holleeder, Cor van Hout, Freddy Heineken). Eigenlijk belachelijk dus dat Amsterdam ook niet toneel was van de wereldpremière van de film maar achteraf gezien hoeft daar absoluut niet om getreurd te worden. De film is verre van een memorabele of geslaagde en niets meer dan een typische 'dertien in een dozijn' misdaad thriller, die niet eens goed is uitgevoerd.

Rommelige mengelmoes
Om te beginnen is het mij totaal onduidelijk wat de filmmakers hebben willen bereiken met deze film. Hebben ze geprobeerd om een zo realistisch mogelijke film neer te zitten, met een objectieve en neutrale verhaalvertelling? In dat geval doet de film toch echt te gelikt aan, met teveel geforceerde actie scènes en dialogen die rechtstreeks uit een Hollywood actie film lijken te komen, waarin geen enkel personage realistisch aandoet. Maar ook als de film gepoogd heeft om een gelikte misdaad thriller neer te zetten heeft het hierin jammerlijk gefaald. Spanning en spektakel ontbreekt daarvoor en het verhaal, evenmin als de karakters, weten je op geen enkel moment te grijpen of boeien.

De stijl is een groot probleem van de film. Het lijkt continue op twee gedachten te hinken; Gaan we dingen zo realistich mogelijk neerzetten of gaan we voor een meer cliche matige- en daardoor ook beter verkoopbare film, met zoveel mogelijk spanning en spektakel erin? Door nooit een duidelijke keuze voor één van de twee te maken is de film bij vlagen een rommelige mengelmoes van verschillende stijlen, die nooit goed samen komen.

Fout perspectief
Ik zou nog net niet willen zeggen dat de film criminelen als Cor van Hout en Willem Holleeder verheerlijkt maar het zit er niet ver uit de buurt. Door het verhaal alleen vanuit het perspectief van de criminelen te vertellen verplicht de film zichzelf ook haast om de criminelen zo sympathiek en menselijk mogelijk neer te zetten. Dat is verder prima en ook niet iets dat ongebruikelijk is voor een film maar om dat ook te doen voor een film die op waargebeurde feiten is gebaseerd, met criminelen die aantoonbaar verschrikkelijke dingen in hun leven hebben gedaan gaat misschien toch net iets te ver.

Het had allemaal zo gemakkelijk anders en waarschijnlijk ook beter gekund. Waarom niet wat meer concentreren op Alfred Heineken, die nu pas na een dikke 30 minuten zijn intrede maakt in de film, of zijn familie/medewerkers die hem levend en ongeschonden proberen terug te krijgen? Of nog beter, waarom ook niet concentreren op de mensen die op de criminelen jagen en Heineken ongeschonden proberen te vinden en bevrijden? Door alleen op de criminelen te concentreren en alles volledig vanuit hun perspectief te vertellen wordt vrijwel alle spanning en drama van het verhaal teniet gedaan. Het maakt de film zelfs vaak onduidelijk om te volgen en het zorgt voor verwarring wanneer de politie opeens vanuit het niets de schuilplaats weet te vinden en de boeven weet te pakken. Niets wat er gebeurt in deze film heeft daarom de gewenste impact en het verhaal mist iedere kracht en spanning die het echte verhaal achter de ontvoering van Heineken zo interessant en sterk maken.

Slecht ontwikkelde karakters
Daar komt ook nog eens bij dat de karakters waar de film zich op concentreert nooit helemaal uit de verf komen. Eigenlijk zit er werkelijk geen één karakter in de film die daadwerkelijk ook goed ontwikkeld is en waar je mee kan meeleven. Het is zelfs moeilijk om de verschillende personages uit elkaar te halen, omdat niemand een goede of sterke eigen persoonlijkheid of verhaallijn in de film heeft. Dit geldt uiteraard met name voor de criminelen maar ook het personage van Alfred Heinken zelf (notabene in de titel van de film) komt er nogal bekaaid af. Je leert niks over de personages en je kan ook niet zeggen dat ze groeien of zich blijven ontwikkelen tijdens de film. De personages blijven, net als de gehele film, behoorlijk vlak en monotoom.

Nee, zelfs Anthony Hopkins weet nooit te boeien als de ontvoerde biermagnaat Heineken, die vrijwel de gehele film in zijn pyjama aan een muur vastgeketend zit. Het is teleurestellend om te constateren hoe summier zijn rol in de film is en het lijkt er dan ook op alsof hij al zijn scenes binnen een week had afgerond, tussen het muziek componeren met André Rieu door. Als je Anthony Hopkins voor je film hebt weten te strikken, gebruik hem dan ook!

Amsterdam van de jaren '80
Natuurlijk is het leuk om Amsterdam in een 'grote' film te zien maar om nou te zeggen dat de film ook Nederlands aandoet...Zoals al eerder gezegd, de film oogt daar te gelikt voor en de sfeer is continue donker en deprimerend. Laten we zeggen dat mensen geen zin zullen krijgen om naar Amsterdam af te reizen na het zien van deze film. Het is een weinig sfeervolle film, waarin Amsterdam nooit op de voorgrond treed maar slechts als decor en beeldvulling dient, zelfs tijdens de achtervolging scènes langs- en door de grachten.

Wat wel weer leuk is om te zien zijn de jaren '80 elementen. De film speelt zich af in 1983, wat ook betekend dat de film een nostalgische trip is om te kijken voor veel mensen. De politie auto's, kapsels, kleding, telefooncellen. Alles is uit de kast gehaald om het Amsterdam van de jaren '80 te recreëren, iets waar de film heel behoorlijk in slaagt maar iets wat waarschijnlijk weinig mensen buiten Nederland zal boeien.

Ik heb wel eens slechter gezien, om er maar eens een cliché tegenaan te gooien en het is dan ook verre van de slechtste genre film die ik ooit heb gezien maar niets eraan springt er uit of weet je ooit te boeien of verassen als kijker. Weinig tot geen emoties, geen goede spanning, weinig spektakel. Nee, ik heb me eigenlijk geen moment goed vermaakt met de film en het is er dan ook één die ik nooit meer zal gaan kijken als het aan mij ligt.