Vanaf 29 Januari 2015 in de bioscoop
Na zoveel controverse kan een film eigenlijk alleen maar teleurstellen. Dit geldt tot op zekere hoogte helaas ook voor "The Interview".
Nog voor de film uitgebracht kon worden had Noord-Korea duidelijk in woord en gebaar duidelijk gemaakt dat het op zijn zachts gezegd niet blij was met deze film, die de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un flink op de hak neemt. Was al deze ophef terecht? Los gezien van het feit dat er maar weinig (of beter gezegd geen) westerse films zijn die de goedkeuring van het Noord-Koreaanse regime kunnen dragen is het eigenlijk een hoop ophef om niets.
Zwakke persiflage
De film is zo belachelijk qua verhaal en karakters dat het gewoon simpelweg op geen enkele manier serieus te nemen is. Voor mij is dan ook duidelijk dat de film nooit enige intentie heeft gehad om wie dan ook voor de borst te stoten. Het is gewoonweg simpel vermaak, dat snel en ondoordacht in elkaar geflanst oogt, gemaakt door een stel Hollywood komieken die elkaar goed kennen en al lang samen werken en weer eens zin hadden om samen een film te maken.
Het meest controversiële aan de film is natuurlijk het verhaal, waarin twee journalisten geacht worden om 'even' Kim Jong-un om te brengen, wanneer het ze is gelukt een interview met hem te scoren, diep in het hol van de leeuw. Daarbovenop persifleert de film ook nog eens de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un, op een echter nogal, in mijn ogen, teleurstellende manier. Het is overduidelijk een karikatuur van de persoon maar geen hele sterke of rake. De film maakt vrijwel geen gebruik van de bekende karaktereigenschappen of van de feiten die bekend zijn over Kim Jong-un en zijn manier van regeren. In plaats daarvan komt de film met een karakter genaamd Kim Jong-un op de proppen die in de verste verte niet klinkt- lijkt of doet zoals de echte Kim Jong-un. Een gemiste kans wellicht maar alleen als de film daadwerkelijk ook de intentie had om een persiflage te zijn, wat in mijn ogen echter niet het geval is.
Een 'luie' film
Het is eerder luiheid en laksheid dan een bewuste keuze dat de film niet werkt als een persiflage van een onderdrukt land en haar leider. De filmmakers lijken zich maar bijster weinig verdiept te hebben in de historie of cultuur van Noord-Korea en de persoon Kim Jong-un. Het geheel komt op mij over als iets wat begon als een simpel idee voor een komedie waarin twee journalisten de kans krijgen om naar Noord-Korea te reizen en daar de grote leider te interviewen, waarna de schrijvers en filmmakers zich vooral hebben gericht op het creëren van zoveel mogelijk grappen inplaats van het verhaal verder en beter uit te werken en er enige vorm van gelaagdheid en originaliteit aan te geven. Het verhaal is werkelijk waar flinterdun en te simpel, waardoor ook enorm voorspelbaar en weinig verassend. Dit gaat op zijn beurt ook vaak weer ten koste van de komedie, wat het meest teleurstellende aspect van de film is naar mijn mening. Met een klein beetje meer creativiteit en moeite had dit wellicht een heerlijke komedie en persiflage kunnen worden (zoals "Team America: World Police" bijvoorbeeld). De film zoals die nu is is vermakelijk, maar ook zeker niet meer dan dat.
Toch nog vermakelijk
De reden dat de film grotendeels toch nog werkt als een vermakelijke film valt vooral te danken aan haar twee hoofdrolspelers James Franco en Seth Rogen. De humor zelf is voornamelijk flauw en op zijn beurt zelfs ook kinderachtig maar Franco en Rogen weten er vaak nog het beste van te maken, met hun chemie en acteerprestaties.
De film is niet bijster goed doordacht of uitgevoerd maar toch zorgt het voor voldoende vermaak om er voor te zorgen dat je je het komende uur en vijftig minuten niet gaat vervelen. Zonder al de controverse erom heen is deze film echter niet meer dan een typische moderne komedie die grappen op je afblijft vuren, net zolang- en net zoveel tot er uiteindelijk een paar raak zijn en zou deze film ook hoogstwaarschijnlijk al lang en breed weer vergeten zijn bij het grootste gedeelte van het publiek.
0 Reacties